tag:blogger.com,1999:blog-32324102008-07-06T13:21:09.111+05:00Raffi K.http://www.blogger.com/profile/02247520435558402231noreply@blogger.comBlogger162125tag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-23642106036150080082008-03-02T19:11:00.002+04:002008-03-02T19:16:14.411+04:00

...ուրիշ բառեր ուղղակի չեմ գտնում նկարագրելու համար այն, ինչ այսօր կատարվում է Երևանում։ Էս մասին մտադիր էի գրել ընտրություններից հետո, բայց չստացվեց, իսկ հիմա գրում եմ... Երբ անձամբ ականատես լինելով ընտրական ողջ գործընթացին՝ նայում էի բոլոր այն մարդկանց (վստահված անձինք, հանձնաժողովների նախագահներ ու անդամներ և այլոք), ովքեր անօրինակ լկտիությամբ ընտրակեղծիքներ էին կատարում գործող

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-13319193850708717952008-01-05T19:00:00.000+04:002008-01-05T19:06:02.055+04:00

Ողջույն Ներեցեք, որ երկար ժամանակ չէի գրում :( Իսկ հիմա արդեն Նոր Տարի է, ու ես ուզեցա ինչ–որ լավ բան գրել բլոգում... Վերջերս աչքովս ընկավ ահա այսպիսի թեմա մի խումբ երիտասարդների հրաշալի նախաձեռնության մասին http://www.akumb.am/showthread.php?t=8869 Նրանց գործունեությունը շարունակվում է սույն թվականի մայիսից մինչ օրս: Ինձ անձամբ այս ամենը շատ հուզեց... Որոշ մարդիկ նվնվալու կամ կառավարությունից

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-75122761620636666702007-11-15T23:20:00.000+04:002007-11-19T23:56:01.176+04:00

Երբ քայլում ես Ստեփանավան քաղաքի կենտրոնական փողոցով դեպի վեր, դիմացդ խոյանում է Ստեփան Շահումյանի տուն–թանգարանը։ Քիչ ավելի վեր հայտնի այգին է՝ сад-ը, որտեղ և ամառային տաք օրերին հավաքվում քաղաքի ջահելությունը։ Այստեղ են որպես կանոն տեղի ունենում այն հանդիպումները, որոնք փոխում են ջահելների կյանքը... Հանդիպում են 15–17, երբեմն՝ մինչև 19 տարեկան երիտասարդներ ու սիրահարվում, դե իսկ հետո էլ պետք է

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-23271215340956175062007-10-18T00:40:00.000+05:002007-10-18T00:44:14.976+05:00

Երբ պայծառ օրդ տխուր կմթնի, Եվ սիրտդ կայրե թունավոր կասկած, Վհատ սոսկումի տանջանքով կզգաս, Որ I-6-ին բնավ չես գտնի… Ահա այս տողերն էինք խոշոր կարմիր վարդի հետ միասին թողել դասախոսի գրասեղանին նախքան դասից փախչելը: Իսկ հաջորդ դասին իր խստությամբ ողջ ինստիտուտով մեկ հայտնի դասախոսը ոչ միայն չբարկացավ, այլև հումորով մոտեցավ իր ամենաանհնազանդ խմբի այս արարքին :) Երբ էր դա, տա՞ս տարի առաջ, քսա՞ն...

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-2555436107895640742007-10-13T00:21:00.000+05:002007-10-13T00:26:11.402+05:00

Վերջին ժամանակներս Երևանը մի տեսակ ռոքային քաղաք է դարձել։ Նկատե՞լ եք, թե ինչքան են շատացել համերգները։ Փորձեցի հաշվել. ստացվեց, որ վերջին մեկ ամսում Երևանում կայացել է յոթ թե ութ համերգ (չհաշված Stop ակումբում բավականին հաճախադեպ ռոք երեկոները), որոնց մեծ մասը՝ «փառատոն» անվան տակ։ Դրան գումարած՝ նոր «Դեթրոյթ ռոք սիթիի» բացումը Մոսկովյանի վրա... Մի քանի օր առաջ գնացել էի նմանատիպ մի միջոցառման՝

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-8781815183927430382007-09-27T15:18:00.000+05:002007-09-28T22:44:23.664+05:00

Համարյա մեկ ամիս չէի եղել Երևանում... Երկար ընդմիջումից հետո քայլում եմ Աբովյան փողոցի ձախ մայթով դեպի վեր ու հանկարծ զարմացած կանգ առնում. քաղաքում ընթացող ու կարծես թե վերջ չունեցող շինարարական աշխատանքների մասին ազդարարող թիթեղների երևից վեր էր խոյանում եկեղեցու գմբեթ... Մեխվել եմ մայթին ու մտածում՝ սա՞ որտեղից հայտնվեց։ Ով որտե՞ղ է լեզվի ինստիտուտի եռակամար հոյակերտ շենքը... Իսկ պատմությունն

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-32148366887900700482007-09-24T11:36:00.000+05:002007-09-24T11:50:10.186+05:00

Knereq latinatar grelu hamar, parzapes ayspes aveli arag kstacvi, isk teman, wori masin uzum em khosel, shat aveli hratap e, qan kartsum en womanq. Hetevelov blog-i verjin oreri zargacumnerin, aynuamenayniv worosheci artahaytel im kartsiq@ mez boloris huzogh harci shurj. Blog-n azat taratsq e, wortegh yuraqanchyur andznavoruthyun (tvyal depqum` grancvats, qanzi aystegh aydpisi naxapayman e

AramKhttp://www.blogger.com/profile/01112181199720910254noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-46317184708864722202007-09-20T11:13:00.000+05:002007-09-22T21:26:29.871+05:00

---

Shaurihttp://www.blogger.com/profile/04702778117301327302noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-57267935123783838222007-09-19T16:33:00.000+05:002007-09-19T16:44:25.320+05:00

Երևի աշնան արևն է մեղավոր:-) «Ոսկորներս մը թիքա արևին տամ, բալա ջան», ասում էր տատս` անաղմուկ, պուճուր-մուճուր, կորացած մարմինը հենելով տան պատին: Տատս լռակյաց կին էր. ամբողջ կյանքում լռել է ու պապիս համար (հա, հա, պապիս, կարծեմ, իրենն էլ չի կարողացել երբեք համարել) ծնել հինգ տղա ու երեք աղջիկ: Ծիծաղում էր լուռ, արտասվում էր լուռ: Երբ սկսել էի տեսնել տատիս, առաջին անգամ աչքերում փայլ տեսա, երբ

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-45578595985435941982007-08-28T17:41:00.000+05:002007-08-28T17:43:33.558+05:00

Բաթումին ծույլ քաղաք էր, անհոգ, ինքզինքն:-) Միայն ցերեկը: Գիշերը կերպարանափոխվում էր կանացի պճնանքի ու սեթևեթանքի, նաև տղամարդկանց կանացի հնարքներից չհոգնող հայացքների հոսքի:-) Բաթումիի պատկերասրահում հայտնաբերեցինք Բաժբերուկ-Մելիքյանի/-ովի հիանալի կանացի մի դիմանկար, 20-րդ դարասկզբի վրացական ու ռուսական բնակավայրերի գունավոր լուսանկարներ, ցավոք, ինձ համար անհայտ երկու վրացի գեղանկարիչների երկու

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-58258874095415564722007-08-28T17:39:00.000+05:002007-08-30T15:36:54.755+05:00

Քութաիսին գավառական քաղաք էր, երկար, ալարկոտ փռված շրջակա սարերին: Բայց ինչպես բոլոր գավառական քաղաքները, ուներ իր պարծանքի առարկան` 11-րդ դարի Բագրատիի տաճարը: Քաղաքի ամենաբարձրադիր բլրի գագաթին կառուցված այս տաճարն ինձ հիշեցրեց մեր Օձունի տաճարը: Վսեմ կառույց է: Իր վեհությամբ ու իմաստուն հանդարտությամբ համահունչ միաձուլվել է գեղանի բնությանը, որ բոլորել է տաճարն ու պարիսպը կանաչ լեռներով ու

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-32360887969112457362007-08-28T17:34:00.000+05:002007-08-28T17:38:47.985+05:00

Չորրորդ օրը հայտնվեցինք Կախեթիում, Սիղնաղի հինավուրց ու նոր քաղաքում: Լեռների մեջ ամփոփված այս բլրադիր քաղաքի կենտրոնում генеральная уборка էր:-) Վերանորոգում էին ողջ հին թաղը: Առանց որևէ նորամուծությունների…Հին փայտյա ու աղյուսե տներն ուղղակի նորացվում էին: Եթե թբիլիսյան շինարարությունն ինձ չզարմացրեց, սիղնաղյանն անչափ ուրախացրեց: Հետագա այցելությունները Քութաիսի և Բաթումի ապացուցեցին, որ երկիրը

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-75946093591809554702007-08-28T17:32:00.000+05:002007-08-30T15:29:54.176+05:00

Սիրում են այստեղ իրենց երկիրը, չեն սիրում այն ամենն, ինչ ըստ իրենց, կարող է թերարժևորել այն: Օրինակ` կոմունիստներին: Ռուսթավելիի գեղեցիկ կառույցներից մեկը գիտե՞ք ինչ է հյուրընկալում ներսում. այո, այո, խորհրդային օկուպացիայի թանգարան:-) Բավականին հյուրընկալ, աշխույժ մի վրացուհի մեեեծագույն ատելությամբ պատմում էր վրաց կոմունիստների դավաճանության մասին: Ինչպե՞ս կարելի էր մաս-մաս անել այս երկիրը,

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-24196389118867977462007-08-28T17:30:00.000+05:002007-08-28T17:31:20.413+05:00

Երեկոյան մեր հյուրընկալ տանտիրուհին տեղեկացրեց, որ Թբիլիսիի քաղաքապետարանի նախաձեռնությամբ ամեն առավոտ Վարդերի հրապարակից (իմ տարակուսանքին ի պատասխան, թե ինչու է սալահատակ հրապարակն այդպես ծաղկային անվանում ստացել, երբ վարդի նշույլ անգամ չկա ողջ տարածքում, ինձ հիշեցրեցին ոչ վաղ անցյալում ծաղկած քաղաքական վարդերի մասին:-)) տասնյակ ավտոբուսներ բավականին մատչելի գումարով հետաքրքրասերներին

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-58984995743153932292007-08-28T17:25:00.000+05:002007-08-30T15:33:04.728+05:00

Լայն ճակատ, սուր այտոսկրեր, երբեմն դասական, երբեմն հռոմեական թմբիկով քիթ, առավել հաճախ հանդիպող սև, ուղիղ վարսերի հակադրությունից էլ ավելի սպիտակ թվացող մաշկ, անկախ կառուցվածքից միշտ սլացիկ, հպարտ քայլվածք և անպայման ինչ-որ զարդ, որն անբռնազբոս ու անբացատրելիորեն ընդգծում է վրացուհու կանացիությունը: Հանդարդ ու հպարտ վրացուհու ներսում վառվում է Սաքարթվելոյի պատմությունն ու ներկան: Վրացին տուն ու

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-84109348159997812052007-08-10T11:49:00.000+05:002007-08-10T11:54:33.281+05:00

ՊՄՊ Լոռու մարզային ծառայության գիտաշխատող Հրաչ Մարուքյան Հեռ. 094732620 Հեյ գիդի Լուսահոգի Հովհաննես Թումանյան ...մեր շուրթերին անընդհատ քո իմաստուն տողերն են ...Ասում են գեջ ես կտրել դու մերին, Իրանցն ասում են ու քեզ չեն լսում... ...Մեր ապրուստն ի՞նչ է. – մի կտոր չոր հաց... ...Ձեզ տանջող ցավը մեզ էլ է պատել... Էհ... մենք էլ մեր հերթին ենք «Հառաչանքով» կրկնում այս նույն խոսքերը

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-52315624818420028062007-08-09T17:45:00.001+05:002007-08-10T10:32:00.868+05:00

Ветер. Զգո՞ւմ եք քամու հևքն ու հպումը խռպոտ ու նուրբ, թռչող ու գլխապտույտ արագությամբ ներքև սուրացող ձայնում, որ ուղեկցում է մեղեդուն: “Я, наверное, потерян для искусства, потому что наше творчество, конечно, не вечно, оно сиюминутно... Но, с другой стороны, в этом есть большой кайф!” «Քամին» մեծ խորությամբ կարճ րոպե է: Երբեմն ստացվում է: Պետք է դուրս գալ այդ րոպեից, կամ էլ մնալ այդտեղ, ինչպես

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-77146662549056345032007-07-30T12:22:00.000+05:002007-07-30T12:35:08.388+05:00

Աշխարհի ամենատխուր բաներից մեկը գիտե՞ք որն է. կեղծ Ռուբենսը, կեղծ Պանթեոնը, կեղծ Էրմիտաժը, կեղծ Շանելը… Ամեն օր տանից գործի գնալիս անցնում ենք Շանթի ռեստորանա-ժամանցային համալիրի իոնական սյուների, ամառվա ասֆալտային փոշու ու ձմեռվա ցեխաջրի մեջ իր աստվածային մերկությամբ համալիրի մուտքը զարդարող Զևսի մոտով… Երեկ բազմաթիվ մորաքրոջս տղաներից մեկի երկու փոքր որդիների կնունքն էր: Մորաքրոջս տղան ամբողջ

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-36430505936436183622007-07-18T11:22:00.000+05:002007-07-18T11:25:49.383+05:00

Երեկ «Երկիր Մեդիա» հեռուստաալիքով հերթական բանավեճ էր: Ինչպես միշտ, միացա շատ ուշ և, իհարկե, չհետևեցի մինչև վերջ: Այն պահին, երբ միացա, խոսվում էր բարոյականության ու օրենքի մասին: Բանախոսներից մեկը` Ռաֆայել Պապայանը, խոսում էր բարոյականության քրիստոնեական մեկնաբանության մասին, ու բանավեճն արագ հանգեց աբսյոլուտներին ու հարաբերականությանը: Դահլիճում ներկաներից մեկը հացրեց. «Խոսում ենք

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-1509821997151205972007-07-17T16:37:00.000+05:002007-07-17T17:05:29.057+05:00

1988: Արդեն 13 տարեկան էի ու կարող էի ինքս ընտրել, թե որ ճանապարհով եմ գնալ-գալու երաժշտական դպրոց: Ես նախընտրում էի քայլել մեր նոր տան ճանապարհին ընկած երկու զորամասերով հատվող հատվածով: Երկու պատճառով. ա) գեղեցիկ ծառուղու, բ) զինվորների ու բարձր պատերի, որոնցից այն կողմ կյանքն ինձ միանգամայն անծանոթ էր, իսկ ես տանել չէի կարողանում, երբ ինչ-որ բան չգիտեի:-) Դա իմ ոչ առաջին, բայց ամենասերտ

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-51082566246428082132007-07-11T16:01:00.000+05:002007-07-11T16:05:57.463+05:00

Գիտե՞ք, ով է ուսուցիչը: Ով կարող է քեզ համբերատար ուղեկցել դեպի սխալների լաբիրինթոս: Ոչ թե նա, որ դեռ չմտած անիմանալու տիրույթ, քեզ պատասխանների մի ամբողջ կծիկ է տալիս ու սկսում գոռգոռալ, երբ կծիկը շեղվում է պատասխաններով ուղենշված ճանապարհից: Եվ որտեղի՞ց մեզ այսքան մեծամտություն ու անհանդուրժողականություն սխալների հանդեպ: Ի՞նչն է մեզ այդքան իրավունք տալիս նսեմացնել ուսանողին իր սխալների համար:

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-58510891200465026142007-07-09T18:34:00.000+05:002007-07-09T18:47:05.277+05:00

Ամեն ինչ հենք ունի: Նույնիսկ եղբորս տան կանաչ թուփը, որ մխրճվել է պլաստմասսայե բաժակի հատակին… Հենքի մասին չեն հիշում, տեղ-անտեղի չեն խոսում: Դա կա: Դա գոյն է… Ես էլ չեմ խոսի: Մաթևոսյանից լավ չեմ կարող խոսել… Թողնեմ արևն այդ ինքը խոսի. Հով ու ծով սեր Կապույտ երկինքն էր եռում, Կարմիր երկիրն էր ջեռում. Հուր ու Հարավ` հև ու հև Թախիծ ու տոթ էր բերում: Հոգիս եկավ հովի պես, Սերը

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-52063057859377497572007-07-05T17:51:00.000+05:002007-07-05T18:01:18.707+05:00

Մեկ-երկու-երեք, մեկ-երկու-երեք…Դու փորձում ես մարմնիդ թվացյալ ազատությունն ու երաժշտության թռիչքը սահմանափակել այդ ռիթմի մեջ: Ուղեղդ հաշվիչ մեքենա է, ոչ թե մարմինդ ու Շոպենին միահյուսող ներդաշնակության կռվան: Առաջին անգամ ոտքերդ ու ձեռքերդ, որ թվում է, ինչ անպատմելի շարժում ասես չէին կարող անել մինչև այդ անիծյալ 'մեկ-երկու-երեքը', ուղղակի անասելի անճոռնիությամբ չեն տեղավորվում այդ շրջանակի մեջ:

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-81898981693979359362007-07-04T18:06:00.000+05:002007-07-04T18:22:13.422+05:00

- Քանի դեռ կարալ չեմ ընկերուհուս սըհենց գրկիլ, տա լինելու պան չի, լի… , - ու վառվում են վրդովված երիտասարդի կապույտ աչքերն ու այտերը: - Չէէէէէ, սիրտս դիմանալ չի, ես քինացի… Անցնում ես Իջևանի փողոցներով ու բացի փոշոտ ու դմդմբան փողոցների փոշին կուլ տվող հիասքանչ ծառերը, հայացքդ հպվում-անցնում է երիտասարդների վրայով, որ ոչնչով չեն տարբերվում մայրաքաղաքի երիտասարդներից (ուղղակի իրենց

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3232410.post-84729667595046188652007-06-11T16:57:00.000+05:002007-07-04T18:20:45.526+05:00

Չէ, չէ, էս լավ կայքի մասին չեմ գրելու` http://www.mankutianmolorak.com, ուղղակի երբ վերնագրում էի, որը գրեթե միշտ վերջում է ստացվում, անմիջպես սա հիշեցի:-) Հեծանիվ էլ ալարեցի հնարել:-)))) Մեր մանկությունը երբեմն խտանում է ինչ-որ տեղանվան մեջ…Ամոջն իմ տոնածառն է, որի վրա կախում եմ մանկությանս գունավոր խաղալիքները: Ոչ ոք ինձ այդպես էլ չի կարողանում բացատրել, թե ինչ է նշանակում “ամոջը”` Օձունի

christinahttp://www.blogger.com/profile/10242055008042924157noreply@blogger.com