Ուսանողական

Երբ պայծառ օրդ տխուր կմթնի,
Եվ սիրտդ կայրե թունավոր կասկած,
Վհատ սոսկումի տանջանքով կզգաս,
Որ I-6-ին բնավ չես գտնի…

Ահա այս տողերն էինք խոշոր կարմիր վարդի հետ միասին թողել դասախոսի գրասեղանին նախքան դասից փախչելը: Իսկ հաջորդ դասին իր խստությամբ ողջ ինստիտուտով մեկ հայտնի դասախոսը ոչ միայն չբարկացավ, այլև հումորով մոտեցավ իր ամենաանհնազանդ խմբի այս արարքին :)

Երբ էր դա, տա՞ս տարի առաջ, քսա՞ն...

Քայլում էի ինստիտուտի մոտակայքով երկուշաբթի առավոտյան ժամը 10–11–ին, այսինքն՝ այն ժամին, երբ նրանք պարտավոր են նստած լինել դասի, ու դարձյալ տեսա նրանց՝ «դասից փախած ուսանողներին»՝ շենքի մուտքում թաքնված...

Երևի թե հենց սա է ամենաանհոգ տարիքը, երբ աշխարհի ամենասարսափելի բանը հունիսյան քննական սեսիան է, իսկ ամենամեծ ուրախությունը՝ ամառային արձակուրդը :)

Ռոքը մեր քաղաքում

Վերջին ժամանակներս Երևանը մի տեսակ ռոքային քաղաք է դարձել։ Նկատե՞լ եք, թե ինչքան են շատացել համերգները։ Փորձեցի հաշվել. ստացվեց, որ վերջին մեկ ամսում Երևանում կայացել է յոթ թե ութ համերգ (չհաշված Stop ակումբում բավականին հաճախադեպ ռոք երեկոները), որոնց մեծ մասը՝ «փառատոն» անվան տակ։ Դրան գումարած՝ նոր «Դեթրոյթ ռոք սիթիի» բացումը Մոսկովյանի վրա...

Մի քանի օր առաջ գնացել էի նմանատիպ մի միջոցառման՝ կինո Մոսկվայի ամառային դահլիճում։ Համերգը կոչվում էր «Rock for Freedom» և կազմակերպվել էր «Սկսելա»–յի կողմից։ Անկեղծ ասած՝ այդպես էլ չկարողացա պարզել, թե ինչ էր «Սկսելա»–ն` կազմակերպություն, ակցիա, կոչ, թե այդ բոլորը միասին։ Համերգին հաջորդած մի քանի օրերին տարբեր կայքերում բավականին շատ քննադատություններ են հնչել, դրա համար էլ ես կցանկանայի շրջանցել ոչ այնքան հաջող կազմակերպումը, ուշացումը, մուտքի մոտ անցկացվող ստուգումները ու ասել, որ ինձ համար ըստ էության կարևորը համերգն էր, և այն վատը չէր... Առաջին անգամ էի լսում Ginny Style և Mher Manukyan & Friends (նույն ինքը՝ Լավ Էլիի Մհերը), ու երկու խմբերն էլ բավականին դուր եկան։ Միակ ափսոսանքը համերգից հետո մնաց այն, որ չկարողացա Vox-ին լսել։ Պարզվում է, որ համերգները ոչ միշտ են հետևում նախօրոք տպագրված ծրագրին, և Vox-ն իրականում ամենաառաջինն էր նվագել, ոչ թե վերջում, ինչպես ես սպասում էի :(

Իսկ մնացած խմբերը արդեն «ավանդական» դարձած խմբերն էին, որ սովորաբար նվագում են այդպիսի համերգներում՝ Roxygen, Oaksenham, Stryfe, Empyray... կարծես այսքանը։ Ըստ իս՝ հենց սա է այս համերգների հիմնական թերություններից մեկը՝ նորույթի հազվադեպությունն ու խմբերի սահմանափակ քանակը։ Չնայած մյուս կողմից, հաշվի առնելով հանրապետության բնակչությունը՝ գուցեև մեկ շնչին բաժին ընկնող ռոք երաժիշտների քանակով Հայաստանն այնքան էլ ցածր տեղ չի գրավում աշխարհում... Չգիտեմ, համենայն դեպս կցանկանայի, որ ավելի շատ լինեին խմբերը, որ նվագում են իրենց երաժշտությունը, ոչ թե cover անում հանրահայտ երգերի...

Գիտեմ, որ ինչ–որ բան ստեղծելը դժվար է, բայց դե...