Ուրբաթ երեկոյան փոքրիկ Հայաստանի մեծ քաղաք Երևանի ‘կարևորագույն’ Բաղրամյան պողոտայով արագ, մանրիկ քայլերով դեպի օպերայի շենքն է շտապում փխրուն մի աղջնակ` կանաչ աչքերին ու կարմիր շուրթերին միշտ լայն մի ժպիտ, ձեռքին մի մեծ պայուսակ, իսկ մեջը` լիքը երիտասարդություն ու ապրելու ցանկություն: 22-ամյա Անան (հա, հա, Անան, Աննան չէ:-) Անա` իր ընտրությամբ, Անահիտ` ծնողների), որ հանդարտ, համառ ու ժրաջան վեր է բարձրանում ընդունված սոցիալական սանդուղքով, ուրբաթ երեկոներին լուռ ու ժպտերես տրվում է գեղեցկությանն ու ավելի թովիչ տեսարան, քան երիտասարդության ու սիմֆոնիայի համահունչ գոյակցությունը Երևանի ֆիլհարմոնիկ մեծ դահլիճում այսօր դժվար է գտնել հոգեբացակայությունից տառապող այս քաղաքում:
Անշուշտ, արտասովոր ոչինչ չկա դասական համերգի շտապող երիտասարդ կնոջ մեջ, բայց այնտեղ, որտեղ ամեն երրորդ երիտասարդ կնոջ երազանքները սահմանափակվում են լավ տուն-տեղ դնելով, ոսկյա ու ադամանդե զարդերի մրցավազք սկսելով, գեղեցկությունն ընկալելով միայն որպես հանրային կարծիք, մարգարիտները պետք է ցեխից հանել… Թյուրիմացություն կլիներ անտեսել ‘տան կնոջ’ դերը հասարակությունում, սակայն երբ հասարակությունը հիվանդանում է նյութապաշտության գերաճից, պետք է ահազանգել ու արագ դեմն առնել, որպեսզի այդ փտախտը չավերի այն… Առողջ հասարակությունում հոգի է պետք, ինչպես մարմնում…
