Գրեթե երկու տարի:-)

Երևի աշնան արևն է մեղավոր:-)

«Ոսկորներս մը թիքա արևին տամ, բալա ջան», ասում էր տատս` անաղմուկ, պուճուր-մուճուր, կորացած մարմինը հենելով տան պատին: Տատս լռակյաց կին էր. ամբողջ կյանքում լռել է ու պապիս համար (հա, հա, պապիս, կարծեմ, իրենն էլ չի կարողացել երբեք համարել) ծնել հինգ տղա ու երեք աղջիկ: Ծիծաղում էր լուռ, արտասվում էր լուռ: Երբ սկսել էի տեսնել տատիս, առաջին անգամ աչքերում փայլ տեսա, երբ մայիսին ձմերուկ կերավ: Նախադասությունները կարճ էին, բողոքներն ու անեծքները, օրհնանքն ու ուրախությունը գրեթե միբառանի: Ամբողջ կյանքում եղբայրս իր համար մնաց «Եդիգար»: Վախենում էր փոքր հարսից (չէ, մամայից չէ:-) Երբեմն մտածում եմ, որ մայրս նրա համար անհասկանալի տեսակ էր. գեղեցիկ, սլացիկ, սիրված, ուրախ, կյանքով լի, համարձակ ու կանացի, անբացատրելիորեն կանացի…), բայց առանց նրա կյանք չուներ:

Լուռ հեռացավ կյանքից, հանգավ: Հարյուրավոր մարդիկ կային հյուղարկավորությանը, բայց թերևս ոչ մեկը, ով ճանաչում էր Անահիտ կնոջը: Երևի ամբողջ թափորում մի մարդ կար, որ սիրել էր այդ կնոջը, սիրել էր մորը: Խորը, ջերմ, տաք: Հայրս էր:

P.S. Շնորհակալ եմ բոլոր ընթերցողներին: Միշտ սիրել եմ գրել. Էն օրվանից, երբ, կարծեմ վեցերորդ դասարանում, մորաքրոջս խոհանոցում նստած մտածում էի, թե ինչու իմ բոլոր համադասարանցիներն արդեն մի քանի բանաստեղծությունների հեղինակ են, իսկ ես երկու բառ էլ չեմ կարողանում հանգավորել:-) Վերցրեցի առաջին պատահած անձեռոցիկն ու սկսեցի հանգավորել:-) Չեմ հիշում ինչ ստացվեց, ինչի մասին էր, բայց հանգերը տեղն էին:-)

Սիրել եմ գրել, բայց չգիտեի, որ ուրիշներին էլ դա դուր կգա:-) Շնորհակալ եմ բոլոր արձագանքների համար: Անչափ: Երբեմն կկարոտեմ ձեզ: Ես առանց ներկայանալու սկսեցի գրել ու էդպես էլ հեռանում եմ:-) Մի տարբերությամբ. հիմա նաև շնորհակալ եմ իմ ընթերցողներին: Ես չգրել չեմ կարող:-) Երևի դեռ կգրեմ: Ե՞րբ: Չգիտեմ: Ինչպե՞ս: Գիտեմ, որ դա չի լինի Cilicia-ում: Իսկ ցանկության դեպքում ինտերնետում լուսնաքար էլ կարելի է հայտնաբերել:-) Shauri-ին չեմ ճանաչում, բայց անասելի մեծ հույս ունեմ, որ նույն սիրով կշարունակի բլոգը: Ðաջողություն:-)