Եվ մեր այդ սևազգեստ արևը, այդ Կոմիտասը։

Ամեն ինչ հենք ունի: Նույնիսկ եղբորս տան կանաչ թուփը, որ մխրճվել է պլաստմասսայե բաժակի հատակին… Հենքի մասին չեն հիշում, տեղ-անտեղի չեն խոսում: Դա կա: Դա գոյն է…

Ես էլ չեմ խոսի: Մաթևոսյանից լավ չեմ կարող խոսել… Թողնեմ արևն այդ ինքը խոսի.

Հով ու ծով սեր

Կապույտ երկինքն էր եռում,
Կարմիր երկիրն էր ջեռում.
Հուր ու Հարավ` հև ու հև
Թախիծ ու տոթ էր բերում:

Հոգիս եկավ հովի պես,
Սերը սրտում ծովի պես.
Ծոցին վարդեր` ասաց. – Տես,
Քեզ իրելու եկա ես:

Վարդ ու քըրքում էր բուրեց,
Սիրտըս սըրտում գուրգուրեց.
Արև-Լուսին պագերով`
Երազ-երազ համբուրեց:

Հոգիս, ասաց ու ծռեց.
Ծամեր բացավ ու փռեց.
Ստինք-ստինք փարելով`
Հույզս մարավ ու լռեց:

Ես եմ

Ես քո սերն եմ,
Սիրուդ ջերն եմ,
Մենավոր:

Ես եմ քո կին,
Դու`իմ հոգին
Հենավոր:

Ձայնըդ հնչեց` սիրո կայծակ շեշտակի,
Հոգիս շնչեց` գարուն-փայլակ հեշտակի:
Շունչըդ առա կուռ ծոցերով`
Գըրիչ դառա հուր բոցերով:

Եռ ու սեր

Երկիրը եռում ` կողիկը գոցելով` ծաղիկ-ծաղիկ,
Առվակը սիրում է` հողիկը խոցելով` մաղիկ-մաղիկ.
Վարդկիը ջեռում է` շողիկը բոցելով` լըռիկ-լըռիկ,
Հովիկը ծիրում է` լողիկը ծոցելով` ջըրիկ-ջըրիկ:

Կոմիտաս, “Փըշուր մը” բանաստեղծությունների ժողովածուից