Իջևանում լույս կա, բայց մութ է...

- Քանի դեռ կարալ չեմ ընկերուհուս սըհենց գրկիլ, տա լինելու պան չի, լի… , - ու վառվում են վրդովված երիտասարդի կապույտ աչքերն ու այտերը:

- Չէէէէէ, սիրտս դիմանալ չի, ես քինացի…

Անցնում ես Իջևանի փողոցներով ու բացի փոշոտ ու դմդմբան փողոցների փոշին կուլ տվող հիասքանչ ծառերը, հայացքդ հպվում-անցնում է երիտասարդների վրայով, որ ոչնչով չեն տարբերվում մայրաքաղաքի երիտասարդներից (ուղղակի իրենց խոսքն են համեմում ծորուն 'լի'-ով): Ամեն ձևի, հոտուհամի աղջիկ ու տղա կա այս կանաչ ու տխուր քաղաքում, բայց Ն-ի կապույտ աչքերը զայրույթի կայծեր են թափում աջ ու ձախ, որովհետև ինքն ուզում է Իջևանում Լորկայի նման կարողանալ հիշել “как на щеке цвело твое дыханье”, երբ ինքն զբոսնում է սիրած կնոջ հետ, բայց ասում են, ‘Նամուսով աղջիկն էդպես ման չի գա, իրան հարգող տղեն էլ պիլիկ-պիլիկ չի գրկի կնկան…’ Ազատությունը Ն-ի համար այդ լուսավոր ու երիտասարդ, անբռնազբոս ու ջերմ գրկախառնության մեջ է, նաև…կողքինների նույնքան ջերմ ու հասկացող հայացքների:

Մինչդեռ

А по садам орда людей и ругней,

суля разлуку, скачет к изголовью,

Սակայն:-) Եզրափակում է Ա-ն. “Տրա հըմար էլ դարման կա. առնում ես տղերքին ու հետդ ման ածում: Ինչքան շատ ըլնին հետդ, էնքան շատ կսովորին, լի, խի՞ էս նեղվում”…

P.S. Իջևանյան բարբառի անգրագետ կիրառման համար նախապես ներողություն եմ խնդրում:-)