Two roads diverged in a yellow wood ...
..."Our eyes, fatigued from reading these tales, rest upon the picture. If there's something within the text that our intellect and imagination are at pain to conjure, the illustration comes at once to our aid. The images are the story's blossoming in color. But painting without its accompanying story is an impossibility.
"Or so I used to think, " I added, as if regretfully. "But this is indeed quite possible. Two years ago I traveled once again to Venice as the Sultan's ambassador. I observed at length the portraits that the Venetian masters had made. I did so without knowing to which scene and story the pictures belonged, and I struggled to extract the story from the image...What was the narrative that this representation was meant to embellish and c5omplete? As I regarded the work, I slowly sensed that the underlying tale was the picture itself. The painting wasn't the extension of a story at all, it was something in its own right."
Օրհան Փամուկի "Իմ անունը Կարմիր է" վեպում մանրանկարների իմաստի մասին զրույցում այսպես է իր խոհերն արտահայտում 16-րդ դարի թուրք մանրանկարիչներից մեկը: Կարդում եմ ու մտածում, թե ինչքան տարբեր են իմացության ուղիները, իսկ ուր են դրանք տանում, կարծես թե չենք էլ կարողացել մինչև վերջ պարզել/վերծանել/գտնել: Ու երանի նրան, որ ուղիների բազմազանության հարստությունն ունի ներսում, ոչ թե դրանց հակադրման ցանկությունը...
* Two roads diverged in a yellow wood ...
"Or so I used to think, " I added, as if regretfully. "But this is indeed quite possible. Two years ago I traveled once again to Venice as the Sultan's ambassador. I observed at length the portraits that the Venetian masters had made. I did so without knowing to which scene and story the pictures belonged, and I struggled to extract the story from the image...What was the narrative that this representation was meant to embellish and c5omplete? As I regarded the work, I slowly sensed that the underlying tale was the picture itself. The painting wasn't the extension of a story at all, it was something in its own right."
Օրհան Փամուկի "Իմ անունը Կարմիր է" վեպում մանրանկարների իմաստի մասին զրույցում այսպես է իր խոհերն արտահայտում 16-րդ դարի թուրք մանրանկարիչներից մեկը: Կարդում եմ ու մտածում, թե ինչքան տարբեր են իմացության ուղիները, իսկ ուր են դրանք տանում, կարծես թե չենք էլ կարողացել մինչև վերջ պարզել/վերծանել/գտնել: Ու երանի նրան, որ ուղիների բազմազանության հարստությունն ունի ներսում, ոչ թե դրանց հակադրման ցանկությունը...
* Two roads diverged in a yellow wood ...
posted by christina at 5:12 PM
4 Comments:
«Ու երանի նրան, որ ուղիների բազմազանության հարստությունն ունի ներսում...»
Համաձայն եմ:
Isk sa kardatsel es` nuyn aghbyurits, http://www.bartleby.com/104/65.html
Yes angleren poezia grete chem kardatsel, mi tesak chem mtatsel dra masin, bayts erb lav en grum (ev Frosti vocha im dura, parzvum a, galis e), shat hacheli e... Bayts verjers aystegh taratsvats modan (shat em handipel` "poem" anvan tak) ardzakov grel irents 'banasteghtsutyunnera' zaveshtali e, iharke. 99% depqerum 'Stixotvoreniya v proze', aydpes asats - da heghinaki antaghandutyan tsutsanish e, mtqeri inch-vor abstrakt havaqatsu 'ndamena (vorn ughghaki shat aveli hesht e "steghtsel", qan chapatson)...
Bayts Frosta lavn er (u eli, hamemati ir chapatson u rifmayits zurk gortsera nuyn ayd kayqum; indz hamar gone amboghj hrashqa veranum a verjinis depqum).
Չգիտեմ, Արտաշես, երբեք չեմ համեմատել Ֆրոստի բանաստեղծությունները: Իսկ հիմա կանեմ:-)
Բայց պետք է խոստովանեմ, որ կան բանաստեղծներ, որոնց ոչ չափածո բանաստեղծությունները սիրում եմ, որովհետև բացի հանգերը, գրվածին բանաստեղծականություն է հաղորդում դրա 'մեղեդին', որը հանգից դուրս մի այլ ձևի արդյունք է: Օրինակ Ուիթմանի "Leaves of Grass"-ից սա.
DAREST thou now, O Soul,
Walk out with me toward the Unknown Region,
Where neither ground is for the feet, nor any path to follow?
No map, there, nor guide,
Nor voice sounding, nor touch of human hand,
Nor face with blooming flesh, nor lips, nor eyes, are in that land.
I know it not, O Soul;
Nor dost thou—all is a blank before us;
All waits, undream’d of, in that region—that inaccessible land.
Till, when the ties loosen,
All but the ties eternal, Time and Space,
Nor darkness, gravitation, sense, nor any bounds, bound us.
Then we burst forth—we float,
In Time and Space, O Soul—prepared for them;
Equal, equipt at last—(O joy! O fruit of all!) them to fulfil, O Soul.
I have been in armenia for years and loved the country for its brazen beauty,I have loved armenians as my own and they have owned and loved me as family always.In the distant horizons of time I espy a future where the handik and hay brethren ,shall intellectually and ideo-materialistically lead the world to the next spectrum of the future.
A few words...
Mayrik ,Your lullaby always gave me so much peace.
Time has since taken me places,over borders unknown
I knew not what awaited ,till I reached Yerevan.
The echoes of your lullabies I hear here...I am Home,really home.
Post a Comment
<< Home