Ինչպես են ծնվում լեգենդները...

Գենկան երրորդ դասարանում էր սովորում: Ամբողջ Էնգելսը (էսպես էր կոչվում տատիկիս թաղը) հիանում էր կապուտաչյա աղջնակով, որը գերում էր իր կենսուրախությամբ, սրամտությամբ, ոսկեգույն, մինչև գոտկատեղը հասնող վարսերով, գերազանցիկությամբ ու ...մարկեսյան գեղեցկությամբ...հա, հա, փոքրիկ հայկական քաղաքում, որտեղ հպարտանում էին հայոց պատմության դասագրքերում անգամ նշված պղնձաձուլական գործարանով (սա ավելի ուշ, իհարկե) նման գեղեցկությունը հողային չէր կարող լինել...

Գենկան երրորդ դասարանում էր, երբ երկինք հառնելու փոխարեն, սև “Չայկայով” հիվանդանոցից բերեցին պապիկիս տուն: Անշունչ... Քոթոն` պապիս ահռելի հովվաշունը, որը մի անգամ երիտասարդ մորաքույրներիս փրկում է Ծաղկաշատի անտառների բրդոտ արջից, “Չայկայի” մոտենալուն պես սկսում է ոռնալ` անվերջ, միալար...

Տատս իր վշտի մեջ անգամ խելամիտ կին էր. Քոթոյին ուտել էր պետք: Երբ հյուղարկավորությունից հետո որերորդ անգամ Քոթոն հրաժարվում է հին հացի կտորտանքներից, տատս խղճում է գամփռին ու մսով, իսկական տղամարդավարի ճաշ սարքում: Լցնում է Քոթոյի առաջ, իսկ Քոթոն աչքերը բարձրացնում է դեպի տատս ու սկսում արտասվել: “Արցունքները մարդու պես հատիկ-հատիկ թափվում էին աչքերից”, պատմում է մորաքույրս: Ու Քոթոն քառասուն օր ոչինչ չի ուտում, օրերով պառկում է բնի դիմաց ու գլուխը թաթերին` հայացքը հառում դիմացը... Քառասունքից հետո առաջին անգամ բերանն է առնում տատիս բերած հացը...

Ասում են...