Ինչու չեմ խոսում:-)

Երեկ ընկերներիցս մեկը մոտեցավ, թե “Քո բլոգն եմ կարդում: Բա ինչո՞ւ չես խոսում, երբ էդքան ասելու բան ունես”:-)

Էս հարցն ինձ հաճախ են տալիս, բայց միշտ տալիս են նրանք, ովքեր ինձ լավ չեն ճանաչում:-) Իսկ ովքեր գիտեն, գիտեն նաև այն ամենի մասին, ինչի մասին գրում եմ: Ընդհանրապես մեծամասնությունը ճիշտ է, ես շատ չեմ խոսում, երբեմն նույնիսկ այն դեպքերում, երբ զգում եմ, որ ասելիք ունեմ: Հիմնական պատճառները մի քանիսն են: Սովորաբար խոսում եմ միայն այն դեպքում, երբ զգում եմ, որ լսում են: Սա հազվադեպ է պատահում:-)

Այն մարդիկ, ում հետ իմ առօրյայում շփվում եմ, որպես կանոն շատ կիրթ են, տեղեկացված և մեր խոսակցությունների թեման այնպիսին է, որ ես սովորաբար շատ ավելի շատ լսելու կարիք ունեմ, որովհետև սովորում եմ նրանցից, իսկ դա ինձ մոտ անհագուրդ մի պահանջ է:-) Կան մի քանիսը, որոնք բացի տեղեկացված ու կիրթ լինելը, նաև տաղանդավոր են ու իրենց տեսակետների յուրահատկությունը բացահայտելը շատ ավելի հաճելի է, քանի ինչ-որ ջրիկ, ընդհանրական կարծիք հայտնելը:

Ավելի ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ միշտ հայտնվում են մարդիկ, որոնք խոսելու պահանջ ունեն, ինչպես ես` լսելու:-) Այդ միջավայրում ես ասելիք չունեմ, որովհետև նման մարդիկ չեն խոսում հաղորդակցվելու համար. խոսելն ինքնանպատակ է, կամ էլ խելացի երևալու, ինքնահաստատվելու մղում:

Անգլիական ‘եղանակի մասին խոսակցությունների’ տեսակին ընդհանրապես չեմ տիրապետում:-) Առաջին երկու նախադասությունից հետո ինձ կորցնում եմ ու սկսում հիմարավարի ժպտալ. ամենալուրջ պատճառը, թե ինչու կանանց մեծամասնության հետ ‘կոնտակտը’ ձախողվում է: Օրինակ` լողավազանում թերևս մտածում են, որ իմ բառապաշարը սահմանափակվում է “բարև ձեզ”, “ցտեսություն” բառերով:-)

Բայց ինչպես կարելի է կռահել, ինքնաարտահայտման պահանջ ևս ունեմ, որի արդյունքում էլ հայտնվեց այս բլոգը:-) Ինձ դուր է գալիս դրա չպարտադրող բնույթը. կարդա, եթե ուզում ես, հաղորդակցվիր, եթե ուզում ես, չէ` խոսա, լսիր, կարդա, դիտիր ուրիշին:-)