Մեր կանգառի Գագոն
Ամեն մի գյուղ կամ քաղաք ունի իր, ինչպես Լոռում են ասում, ‘շաշը’: Դա մեկն է, որը տարբերվում է բոլորից. փողոցում կարող է բարձրաձայն խոսել անտեսանելի զրուցակցի կամ ինքն իր հետ, երգել, ուտել, չսանրվել, ծիծաղել բարձրաձայն ու լիաթոք… Մանկությանս տարիներին Վանաձորում ունեինք ‘Շաշ Նանար’, որից շատ էի վախենում` գեր կին էր, բեղ-միրուքով, անտանելի բուրմունքով, ու ‘գիժ Սերգո’` սպիտակամորուք, ամառ թե ձմեռ սև վերարկուն վրան մի տղամարդ, որը միշտ ինքնամոռաց խոսում էր: Սերգոյի մասին լսել եմ, որ շատ խելացի մարդ է եղել: Ասում են երկուսն էլ հիմա չկան:
Երևանյան իմ փայ ուրախին կոչում են Գագո. 25-35 տարեկան, կարճահասակ, լիք-լիքը, կարմիր թշերով, ժպտերես Գագոն, որը մեր կանգառում արևածաղիկ է վաճառում: Երթուղայինների վարորդների բարձրաձայն “Գագոոոոո, մի բաժակ սեմըշկա բեր” կոչին արագ ու լայն ժպիտով արձագանքող Գագոն: Ու տեսնել է պետք, թե ինչպես է շիկնում ու խոնարհած աչքերի տակով անցող-գնացող գեղեցիկ տիկնանց ըմբոշխնում Գագոն: Կարծես թե նախընտրում է փայլփլուն հանդերձանք ու երկար վարսեր:
Գագոյի ուրախ ու բաց ժպիտը շատերին է ստիպում ժպտալ…
posted by christina at 4:52 PM
2 Comments:
Ba bazari Babkenn u Shalikon?
I remember Shash Nanar being a local celebrity among the boys in our school (no. 6 right next door to the bazar). All that was needed was a small comment about her, and she would start the torrent of foul mouthed cursing. I don't know how I would feel about it now as an adult but as a kid I liked it a lot :).
Post a Comment
<< Home