Հայոց լեզու. 2007թ.

Հայոց երիտասարդների ստեղծագործական մոտեցումը հայոց լեզվին 2007թ. գարնանը.

Բոց (ածական) բոցվել (բայ). սքանչելի, հրաշալի. Երեկ լրիվ բոց էր: = Երեկ շատ լավ էր, ուղղակի հոյակապ:

Հայացք (հավանաբար գոյական). Հայացք չկա մեջը: = Տվյալ անձին պակասում են ինքնատիպությունը, ինտրիգը: Դիմացինի համար նա անհետաքրքիր է, ձանձրալի:

Կտտացրած (ածական). հիմարավուն, խելքի որոշակի պաշարների բացակայություն. Վարորդը լրիվ կտտ(ա)ցրած էր/ (‘ա’ տառը կարելի է և բաց թողնել արտասանության մեջ) = Վարորդի խելքը մի քիչ պակաս էր:

Լյոկշ (անհայտ խոսքի մաս). ձանձրանալ, պարապ լինել. Լյոկշ ա = Այս պահին պարապ եմ, ձանձրանում եմ:

Սա էլ ավելի ‘ավանդապաշտների’ համար նույն տարիքային խմբի անդամներից մեկի կողմից.

Խնձորը
(բալլադ մեկ տենչով)

Նա ուզում էր Նուռ լինել,
բայց զգում էր, որ իր բջիջների մեջ
ծանրացած օրենքը
օրըստօրե խնձորում է իրեն:

Նախանձում էր հարևանությամբ
հասունացող նռներին, որոնք
ակամա և առանց երազանքի նուռ էին…

Արևը մեծ Նուռ էր,
երկինքը` նռան փարթամ ծառ…

Դեռ կիսահաս էր, երբ պատահաբար
պոկեցին ու շպրտեցին ցանկապատն անցած
ինչ-որ շան ետևից…

Ճյուղից մնաց կախված տիեզերքից էլ մեծ Տենչը…

Ասողիկ Գնել Հակոբյան