“Ումո՞նցնի ես”

...շարունակում են հարցնել Լոռվա գյուղերում: Նոր ծանոթության ժամանակ անմիջապես փորձում ենք ընդհանուր ծանոթներ գտել ու փորձել նոր մարդուն դասակարգել որևէ ‘խմբում’` ըստ մեր ծանոթի հետ ունեցած նրա հարաբերությունների: Դասակարգումը, տեսակավորումը բավականին հեշտացնում է կյանքը, քանզի հարաբերությունները դարձնում են կանխատեսելի:-)

Մեզ մոտ խմբային պատկանելությունը բավականին ցավոտ հարց է: Ռաբի՞զ ես, թե՞ ռոքեր, երևանցի՞ ես, թե՞ ‘շրջանից’, ՀԿ աշխատակի՞ց ես, թե՞ պետական ծառայող և էլի մի տասնյակ այլ ‘խմբեր’: Ըստ այս կամ այն խմբին քո պատկանելությանը` ընտրություններ ես կատարում ու դրանց վրա հիմնում քո առօրյա վարքագիծը:

Վերջերս այցելել էինք մի բավականին լավ նկարչի արվեստանոց: Նայեցինք նկարները, խոսեցինք դեսից-դենից, մեկ էլ Վահագնը հարցնում է. “Ի՞նչ կխմեք: Գինի՞, կոնյա՞կ:” Փոքրիկ սեղանին էլ մոխրաման հայտնվեց: Մի քիչ ծանոթ էր ընկերուհուս, ինձ` միանգամայն անծանոթ: Բայց բոհեմն իհարկե ենթադրում է ‘ազատ’ պահվածք, իսկ Հայաստանում (դե ոչ միայն, ուղղակի այստեղ մեկ-մեկ դա այնքան ակնհայտորեն է այդպես, որ աչք է ծակում) ազատ կնոջ ամենացայտուն խորհրդանիշը հասարակության ուշադրության ներքո ծխելն ու ալկոհոլն են:-)

Իսկ եթե չես կողմնորոշվում քե տեսակի ընտրության հարցում, բանդ բուրդ է. յուրային երբեք չես դառնում: Իսկ դա մեկուսացման ամենահավաստի նախապայմանն է…