Ձմռան վերջին “Ձյունը”

According to one rumor, he’d been shot over a simple municipal dispute; the demolition of an illegal balcony.

As they sat next to stoves that gave out no heat unless stirred continuously, and electric heaters that ran off illegal power lines and silent television sets that no one ever turned off…

These people complained and complained about the unemployment rate, their bad luck, the city council, and the government, tracing their every problem to the nation and the state.

A number of correspondents for French and German newspapers, however, did pick up on the item, and only after they had gone to… and published stories in the European press did the …press begin to take an interest..

..he had returned to the streets of his childhood, looking for the elegant old buildings where his friends had lived, buildings dating back to the beginning of the twentieth century, but he found that many of them had been destroyed.

Կարո՞ղ եք ասել, որ երկրի մասին է խոսքը: Սրանք մեջբերումներ էին Օրհան Փամուկի “Ձյունը” վեպից, որը պատմում է Թուրքիայի, մասնավորապես, Կարսի մասին…(Դե ի՞նչ է քեզ մնում անել օդանավակայանում, եթե քեզ շտապ մանրադրամ է պետք, իսկ դրանց ողջ պաշարն արդեն կուլ է տվել այդ անկուշտ հեռախոսը: Եթե հայ ես, բնականաբար գնելու ես Փամուկի վեպը:-)

Շա՞տ է տարբերությունը մեր իրականությունից: Նույն մայրաքաղաք-մնացած ամեն ինչ հակադրությունը, փոքր քաղաքին հատուկ ինքնամփոփ, ինքնահոս թշվառությունն ու ավադույթի պերճանքը, անպատժելիության ու անօրինության պասիվ հանդուրժողականությունը, ատելախառն սերը հանդեպ քո երկիրը, որը ստիպում է մարդկանց թափառել ‘ուրիշի’ Եվրոպայում, ուր իրենք թուրք են ու չեն կարողանում լիաթոք շնչել եվրոպական օդն, իսկ տանն էլ եվրոպացի են, ում խեղդում է թուրքական օդը, ‘դաբրոյի’ անհրաժեշտությունը… “Թշնամիները” հայելու երկու կողմում կանգնած դիտում են միմյանց արտացոլանքը…

Դեռ միայն առաջին ութ գլուխն եմ կարդացել 44-ից:-), բայց արդեն իսկ հասկանում եմ, թե ինչու էր Փամուկը ստիպված լքել Թուրքիան… Տխուր է…Ամեն անգամ հասնելով ‘Armenian’ բառին, լարվում եմ, “Տեսնես ի՞նչ է գրելու հայերի մասին”…