Բամբիռ

Եթե ինձ հարցնեն Երևանի ոգին ինչից է կազմված, իմ նկարագիրն անպայման կշեշտի ‘լեննագանցի’ Բամբիռին: Էս խումբը շարունակում է մնալ հետաքրքիր, երիտասարդ, խենթ, անասելի երաժշտական ու աճող: Երեկ մի քանի երգ լսեցի, որոնք ակնհայտորեն սոցիալական բնույթ ունեին: Փաստորեն, սիրո, ինքնության, չար ու բարու փնտրտուքները իրենց ջահել ‘եսից’ կամաց-կամաց դուրս են գալիս` ներառելով ‘դուն’ ու ‘մենքը’:

Իմպրովիզներն ու սոլոները ավելի հասուն էին դարձել: Ֆլեյտան ուղղակի հրաշալի էր… Եւ ուրախ են, անկեղծորեն, բուռն, համով-հոտով ուրախ են, որն անասելիորեն վարակիչ է իր անկեղծությամբ:-)

Միակ զզվելի բանը ակումբի ՍԱՐՍԱՓԵԼԻ ծուխն էր. անտանելի շատ ենք ծխում:-(