Նայջլ Չարնոքը Երևանում

Why are you here? What do you expect to see?

Սկսում է ծխից մշուշված դահլիճում գնդակի նման անդադրում, անընդհատ այստեղ-այնտեղ հայտնվող բարալիկ մի մարդ, որի մասին գիտեի միայն մի բան, անունը` Նայջլ Չարնոք: Չէ, նույնիսկ երկու. բրիտանացի է: Հետո իմացա, որ “I’m a black lesbian inside”, “I’m part Russian, Jewish, Armenian, etc. etc.”, որ “I’m sick. Ill. I’m psychologically ill”, “I’m also psychic”, որ երբեմն խոսում է Բիլլի Հոլիդեյի հետ, որ թերթերը ստում են իր մասին:-)

Քանի բեմական պայմանականություն կարելի է խախտել ընդհանրապես: Շատ, գրեթե այնքան, որքան կա: Իսկ մեր հանդիսատեսը հետաքրքիր է: Ինչ-որ հախուռն, ռիթմիկ երաժշտության տակ “տաղանդավոր բրիտանացի դերասանը” վազում է Սունդուկյանի ողջ դահլիճով, իսկ հանդիսատեսը չգիտես ինչու ծիծաղում է: Եվ ինչո՞ւ: Ի՞նչն է ծիծաղելի այդ վազքում: Ես չգիտեմ պատճառը, բայց կռահում եմ, որ եթե եկել ես ներկայացում դիտելու ու տեսնում ես մի բան, որը միանգամայն դուրս է քո ակնկալիքների շրջանակներից, լավագույն տրամաբանական պահվածքը ծիծաղն է:

Բրիտանացին երեկ օգտագործեց իր 56-ամյա մարմնի բոլոր հավանական կարողությունները` պատմելու մեզ մեր մասին ու ասելու, որ կյանքն անիմաստ է, իսկ մեզանից յուրաքանչյուրն այդ անիմաստ կյանքում` մի-մի աստված:

Կար հարցադրումների սրություն, պարզություն, հանդգնություն` հիմնականում պահվածքի, ոչ մտքերի, չափազանց շատ ավյուն, երբեմն ճիշտ պահին ծնված հումորի նրբություն, մեկ-մեկ` գեղեցիկ խորեոգրաֆիա: Չկար ասելիքի ու ձևի նորություն (չէ, ընդամենը երկրորդ անգամ էի տեսնում ինտերակտիվ ներկայացում, բայց խոսքս հայ թատրոնի, հայ հանդիսատեսի համար թերևս նոր երևույթի մասին չի: Եթե փորձենք բեմադրության խճանկարը դիտել ոչ թե ամբողջության մեջ, այլ որպես մասերի ձույլվածք, պարզ կլինի, որ ձևի նորույթն էլ է անհետանում. ունենք մնջախաղի թատրոն` հրաշալի խորեոգրաֆիայով, ՆՓԱԿ` հանդուգն լինելու հնարավորություններով, Բնագիր.am` սեքսի ու սիրո սահմանումներն անվերջ իրար խառնելու փիլիսոփա-պոետական նկրտումներով, գեղեցիկ հեքիաթներ ու պատումներ այն մասին, որ կյանքի իմաստը գտնվում է այնտեղ, որտեղ երբեք չես փնտրում` աչքերիդ առջև, “Կարգին հաղորդում”` լիցենզավորված, առօրյա դարձած գռեհկություններով և այլն … Թեև, մի րոպե, այս ամենը մի ժամանոց բեմադրության մեջ հավաքելը միգուցե արդեն իսկ ձևի նորույթ է:-) ), բառ, շարժում, հնչյուն, տեսարան, որը կմնա դաջված հիշողությանդ ու սրտիդ խորքերում: Լավ, առօրյա, թարմացնող ներկայացում էր, որը կարող ես հիշել միայն նրա համար, որ մարմնի ու սեքսի մասին չխոսող Երևանը ստիպված էր պարբերաբար ակն և ունկնդրել դրանք/ց մի ժամվա ընթացքում, այն էլ բազմամարդ դահլիճում:-)