Լրացավ երկու շաբաթն, ու չզգացի էլ, թե ինչպես վերադարձա Երևանի հեղձուցիչ, ծանոթ, սառը-քաղաքավարի, պճնոտ, քմահաճ, ասֆալտային, բայց այնուամենայնիցվ ջերմ ու հարազատ գիրկը:-)
Շատ բան չունեմ պատմելու, բայց չէ՞ որ բլոգի իմ մասն ամբողջությամբ մանր-մունր դիպվածների խճանկար է:-)
Սկսեմ Վանաձորից, որտեղ սկսվեց իմ արձակուրդը: Քանի որ ծնողներս ու եղբայրս, ի տարբերություն ինձ, ավելի ամուր են կապված իրենց արմատներին, ես փորձում եմ ազատ ժամանակիս մեծ մասն անցկացնել իրենց հետ: Մի քանի անգամ առիթ եմ ունեցել ասելու, թե ինչքան երջանիկ եմ նման մարդիկ ինձ սիրողների շարքում ունենալու համար:-) Ինչևէ, բացի ընտանիքս, Վանաձորում են անթիվ-անհամար բարեկամներ ու ընկերներ, մարդիկ, որոնք ինձ ճանաչում են դեռ մանկապարտեզից, ու ամեն անգամ հայտնվելով այս փոքրիկ քաղաքում` ինձ թվում է, թե ընդհատում եմ կյանքս ու ընկղմվում իմ մանկության ու պատանեկության մեջ: Երևանից դուրս շատ բան չի փոխվել: Ես ի նկատի չունեմ արտաքին փոփոխությունները: Մարդիկ դեռ բարձրահարկ շենքի 8-րդ հարկից գոռում են բակի երեխաներին ու պատշգամբից փող գցում` խնդրելով նրանց դիմացի խանութից հաց գնել, ծանոթները եռանդով ու ջերմությամբ անցնում են մայթը ու մի կես ժամ զրուցում իրար հետ, թեև շատ հավանական է, որ երեկոն անց են կացնելու միասին, մի գավաթ սուրճի շուրջ, տարիքով ավելի փոքրին հանդիպելիս անպայման փորձելու են պարզել, թե ում տղան կամ աղջիկն է, ու անկեղծորեն հիասթափվել, եթե դա հանկարծ իրենց չհաջողվի, երեկոյան զովին բոլորը զուգվել-զարդարվելու են ու զբոսանքի դուրս գալու քաղաքի միակ գլխավոր պողոտայով… Եթե դու ծնվել ու մեծացել ես /նույնիսկ մասամբ/ փոքրիկ քաղաքում, էստեղ քեզ կամ սիրում են, կամ քեզանից խուսափում, որովհետև էստեղ քեզ ճանաչում են, էստեղ քո կյանքն` առաջին ճիչից մինչև ավարտական զանգ, եղել է հարևանների ու բարեկամների քննարկման առարկան, ու Աստված չանի, դու ասեցիր կամ արեցիր մի բան, որը հակասում է քո մասին նրանց ունեցած պատկերացումներին:-) Գավառական փոքրիկ քաղաքը նույնն է բոլոր երկրներում` ժողովրդին հատուկ ավանդույթներից բխող որոշ տարբերություններով:
Ինչևէ, առաջին օրերս անցան մերոնց մանրամասներ պատմելով իմ երևանյան առօրյայից. մայրս երբեք չի հագենում “ի՞նչ հագար”, “ի՞նչ կերար”, “ո՞ւմ հետ, ի՞նչ խոսացիր” /և սա երկուշաբթիից մինչև կիրակի/ խոսակցություններից:-) Հետո պատահաբար զանգահարեց իմ դասարանցիներից մեկը, որը ներկայում մեր դպրոցի փոխտնօրենն է (!) ու ասաց, որ դասարանցիներով հավաքվում ենք` նշելու դպրոցն ավարտելու 15 ամյակը… Շատ հետաքրքիր էր տեսնել ‘երեխաներին’, որոնց հետ անցել են իմ մանկության 10 տարիները: Անհավատալի փոփոխություններ կային, բայց հրաշալի:-) Հաճույքով հետևում էի իմ դասարանցի Արթուրին, որը դպրոցի յուրաքանչյուր ուսուցչի վատագույն մղձավանջն էր, թե նա ինչպես է սաստում իր 10-ամյա Նարեկին, երբ վերջինս ալարում էր լիմոնադի շշերը տեղավորել արկղում ու գերադասում էր դրանք նետել փոքրիկ գետակը:-)
Շատ չձանձրացնելու համար գրեմ մի քանի հետաքրքիր մանրուքների մասին, որ “հայտնաբերեցի” այս երկու շաբաթվա ընթացքում.
i muvrini – կորսիկական երաժշտության ժամանակակից, գեղեցիկ մեկնաբանություններ: Բայց պետք էր տեսնել իմ դեմքը, երբ նստած լսում էի ինձ անծանոթ բառերը ու մեկ էլ, “չլինի՞ լեզուներ հասկանալու շնորհ է իջել վրաս…” Ավելի ուշադիր եմ լսում ու սկսում եմ հասկանալ սա. “Անմար հույսով ապրում է սիրտն իմ, և սպասում քո վերադարձին, այրվել է հողը արեգակի պես, երկինքն ու ծով կանչում են քեզ”… Դե՞, պատեկարացրի՞ք:-) Մինչև հիմա չգիտեմ, թե ով է երգում, ինչպես է այս հայերեն գեղեցիկ քառյակը հայտնվել VO LU MONDU երգում… A strada ալբոմն ինձ մոտ հայտնվեց ընկերուհուս եղբոր բելգիացի կնոջ շնորհիվ…
