Անվերնագիր
Վաղուց էի ուզում գրել այս մասին, բայց չէի անում: Մեր գրասենյակում ընդունված է. առավոտն սկսել տաք սուրճով ու թերթերի ընթերցանությամբ: Երբեմն հաճույքով միանում եմ սրճախմությանը, բայց պարբերականներ չեմ կարդում: Նորություններին չափազանց ակտիվորեն հետևում էի միայն ղարաբաղյան շարժման ժամանակ` 9-10 դասարաններում, երբ որոշել էի զբաղվել դիվանագիտությամբ (Աստված իմ, ես…տեսնես որտեղից էր էս հիմար միտքը գլուխս մտել, այն էլ մի ամբողջ երկու տարի:-)): Նորությունների հիմնական աղբյուրն էլ թերթերն էին, որովհետև հեռուստացույցն ու ռադիոն հայտնի ու ատելի “հովհարի” պատճառով անհուսալի էին:-)
Հիմա նորությունների իմ աղբյուրներն այլ են, սովորաբար անգլիալեզու: Բազմաթիվ անգամներ փորձել եմ վերադառնալ նախկին սովորույթիս, բայց չեմ կարողանում: Հիմա էլ օրվա ընթացքում երբեմն վերցնում եմ տարբեր թերթեր, թերթում եմ էջերը, արագ աչքի անցկացնում ու դնում մի կողմ: Հազվադեպ եմ որևէ հոդված կարդում: Ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն է, որ մեր լրագրողները ինչ-որ չհայտարարված մրցարշավ են սկսել, թե ում ցինիզմն ու սարկազմը իրեն առաջինը կհասցնի պատվո պատվանդանին…
Երբեմն հանդիպում եմ նաև հոդվածների, երբ շարադրանքի պաթոսն այնքան է գայթակղում հեղինակին, որ վերջինս մոռանում է հոդվածում նշել տարրական փաստերի մասին, որտե՞ղ, ինչո՞ւ և այլն:
Բայց այս ամենից ավելի ես ինչ-որ ներքին սարսուռով համառորեն հրաժարվում եմ բացասականի այդ հսկայական պաշարով օրն սկսելու հեռանկարից: Հասկանում եմ, ջայլամի քաղաքականության հոտ է փչում նման դիրքորոշումից: Բայց “ինչո՞ւ չի կարելի “բացառիկ” համարել այն փաստը, որ երկու ինքնաթիռ այսօր բարեհաջող վայրեջք են կատարել Դելիի օդանավակայանում: Ինչո՞ւ ենք մենք “բացառիկ” համարում միայն բացասական ինֆորմացիան”, մեջբերում եմ մի հրեա հոգեբանի: Շուրջս նայելով` տեսնում եմ մարդկանց, ովքեր անընդհատ դժգոհ են իրենց կյանքից, անընդհատ փորձեր են անում` գտնելու այդ անորսալի երջանկությունը, անվերջ գլուխ են կոտրում ինչ-որ խնդիրներ լուծելու վրա (ես էլ բացառություն չեմ, բնավ): Նշանակում է, վատն ու բացասականն ավելի մեծ տոկոսն են կազմում, չէ՞: Ինչո՞ւ այդ դեպքում դրականը չի կարողանում անցնել մամլո “շքամուտքից” ներս: Չէ՞ որ մեր ստեղծած իրականությունում դա իսկապես “էքսկլուզիվ” է:
Ինչևէ, երևի հոգնել եմ տեղեկատվության տարափից ու սրանից` http://video.google.com/videoplay?docid=-1174538996968613368&sourceid=zeitgeist…Տեսնո՞ւմ եք, բոլորովին հեշտ չի ազատվել կարծրատիպերից…
Հիմա նորությունների իմ աղբյուրներն այլ են, սովորաբար անգլիալեզու: Բազմաթիվ անգամներ փորձել եմ վերադառնալ նախկին սովորույթիս, բայց չեմ կարողանում: Հիմա էլ օրվա ընթացքում երբեմն վերցնում եմ տարբեր թերթեր, թերթում եմ էջերը, արագ աչքի անցկացնում ու դնում մի կողմ: Հազվադեպ եմ որևէ հոդված կարդում: Ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն է, որ մեր լրագրողները ինչ-որ չհայտարարված մրցարշավ են սկսել, թե ում ցինիզմն ու սարկազմը իրեն առաջինը կհասցնի պատվո պատվանդանին…
Երբեմն հանդիպում եմ նաև հոդվածների, երբ շարադրանքի պաթոսն այնքան է գայթակղում հեղինակին, որ վերջինս մոռանում է հոդվածում նշել տարրական փաստերի մասին, որտե՞ղ, ինչո՞ւ և այլն:
Բայց այս ամենից ավելի ես ինչ-որ ներքին սարսուռով համառորեն հրաժարվում եմ բացասականի այդ հսկայական պաշարով օրն սկսելու հեռանկարից: Հասկանում եմ, ջայլամի քաղաքականության հոտ է փչում նման դիրքորոշումից: Բայց “ինչո՞ւ չի կարելի “բացառիկ” համարել այն փաստը, որ երկու ինքնաթիռ այսօր բարեհաջող վայրեջք են կատարել Դելիի օդանավակայանում: Ինչո՞ւ ենք մենք “բացառիկ” համարում միայն բացասական ինֆորմացիան”, մեջբերում եմ մի հրեա հոգեբանի: Շուրջս նայելով` տեսնում եմ մարդկանց, ովքեր անընդհատ դժգոհ են իրենց կյանքից, անընդհատ փորձեր են անում` գտնելու այդ անորսալի երջանկությունը, անվերջ գլուխ են կոտրում ինչ-որ խնդիրներ լուծելու վրա (ես էլ բացառություն չեմ, բնավ): Նշանակում է, վատն ու բացասականն ավելի մեծ տոկոսն են կազմում, չէ՞: Ինչո՞ւ այդ դեպքում դրականը չի կարողանում անցնել մամլո “շքամուտքից” ներս: Չէ՞ որ մեր ստեղծած իրականությունում դա իսկապես “էքսկլուզիվ” է:
Ինչևէ, երևի հոգնել եմ տեղեկատվության տարափից ու սրանից` http://video.google.com/videoplay?docid=-1174538996968613368&sourceid=zeitgeist…Տեսնո՞ւմ եք, բոլորովին հեշտ չի ազատվել կարծրատիպերից…
posted by christina at 6:30 PM
3 Comments:
Kristina,
Kar mi aydpisi TV derasan 60-akannerini Amerikayum, Danny Thomas, libanantsi Maronite qristonya.
Minchev haytni darnala shat dzhvarutyunner tesav u arden uzum er derasanakan karieran toghnel (kluberum komikutyun er anum u shat qich vardzatrvum), erb ... mnatsatsa karda aystegh
http://www.stjude.org/about-st-jude/0,2569,460_3202_5798,00.html
Na himnel e ashxarhi amenahaytni u hargvats mankakan hivandanotsnerits meka, St. Jude Children's Research Hospital, Memphis-um, TN, vorum ashxatela pativ a hamarvum uzats bzhshki kam gitnakani hamar, ev vortegh erexanera 'ndunvum en ANKAX nranits, te i vichaki en vcharel buzhman hamar; bolor tsaxsera, vor hivandatera chi karogh pakel, pakvum en hivandanotsi koghmits.
Aha qez lav norutyun!! :)
Կարծում եմ` տեղին ու կարևոր հարց է բարձրացված: Ինչու՞ . ինչու՞ է մեր մամուլն այնպիսին, ինչպիսին է...
Ինչու՞ է այն մռայլ ու սարկազմով լի: Պատճառները, թերևս, շատ են: Նախ եթե ընդունենք, որ "մամուլը մեր կյանքի հայելին է", ուրեմն հետևությունը մեկն է: Բայց ես պիտի փորձեմ այստեղ հակադարձել, թե այդ մամուլը չի, որ բացասականով ու սարկազմով լի, այլ նախ և առաջ նրանք, առավելապես ում մասին գրվում է: Վերջինները սարկազմով վերաբերում են առաջինին, առաջինն էլ` ըստ այդմ վերջիններին: Ու գլորվում է ձնագունդն այդ... ու ոչ մեր հավից է ձու դուրս գալիս, ոչ մեր ձվից` հավ -:)
Սակայն այստեղ ևս առավելապաշտությունից հարկ է խուսափել. ես հիշում եմ մի երկիր, ուր բոլոր նորություններն ու թերթերը "ուրախ" էին, բոլոր "էքսկլուզիվները"` աննախադեպ մթերատվության կամ բերքի մասին:
Աստված մի արասցե կրկին...
Activities, Crafts, GamesBooks and ResourcesAges and StagesCollege InformationFamily LifeEducationFall FunTalk to Your TeenParenting Troubled TeensRules and ResponsibiliesTeen CultureTeen DatingTeen Drug UseTeen HealthTeen Sexuality
teen boy
teen hotties
black teen
teens making out
teen girls in thongs
not another teen movie
Post a Comment
<< Home