Dead Poets Society

Վերջերս աշխատանքային ծավալն էնպիսի չափերի է հասնում, որ միակ ուրախությունս մնացել են լողավազանն ու ուրբաթ առավոտյան անգլերենի բանավոր հմտությունների դասընթացը, որ վարում եմ Գլաձորում: Ընդհանրապես լեզվի դասավանդումը ինձ համար միշտ միջոց է եղել, երբեք չեմ կարողացել հետևել “դասական” դասավանդման սկզբունքներին: Մասնավորապես, միշտ ատել եմ մասնագիտական ֆակուլտետներում ընդունված դասագրքերը (Շևցովա, Բոնկ…), քերականության ուսումնասիրությունը համարել եմ անխուսափելի անհրաժեշտություն և … միշտ ցանկացել եմ դասավանդել գրականություն:-): Իհարկե, զիջումներ եղել են, օրինակ` իրավաբանների և գործարարների համար անգլերեն լեզվի դասընթացների մշակման ու դասավանդման տեսքով:-)

Հայաստանում մասնավոր բուհում դասավանդելու առավելություններից մեկն այն է, որ եթե առնվազն ԵՊՀ դիպլոմ ունես, քո գլխի տերն ես. մշակի ցանկացած ծրագիր, որ ուզում ես: Ընդվզման իմ դրսևորումներն արտահայտվում են երկու միջավայրում` ռոք երաժշտության և դասավանդման:-) Գլաձորն ուղղակի հրաշալի է էդ առումով, մանավանդ, որ դասավանդում եմ անգլերեն լեզվի բաժնի չորրորդ կուրսեցիներին: Սա իհարկե ոչինչ չի ասում նրանց լեզվական հմտությունների մասին և որքան էլ ցավալի է, ուսանողներիս մեծամասնությունը չորրորդ կուրսում ունեն միջին մակարդակի իմացություն: Շաբաթական ընդամենը մեկ դաս ունենալու արդյունքում միգուցե չեմ հասցնում միանգամայն հրաժարվել ուսանողներիս մեջ ինչ-որ հետաքրքրություն մտցնելու ցնորամիտ ձգտումից: Նման փորձ է նաև ֆիլմը, որ հիմա նայում ենք` Dead Poets Society: Ամեն անգամ էս ֆիլմը դիտելիս` Քիթինգն ինձ լիցքավորում է մի ամբողջ շաբաթով:-) Էլ չեմ ասում անասելի նուրբ հումորը, անգլերեն լեզվի ընձեռած հնարավորություններից առավելագույն օգտվելու հմտությունն ու… մի խոսքով, դատեք ինքներդ…

We don't read and write poetry because it's cute. We read and write պoetry because we are members of the human race. And the human race is filled with passion. Medicine, law, business, engineering, these are all noble pursuits, and necessary to sustain life. But poetry, beauty, romance, love, these are what we stay alive for. To quote from Whitman: "O me, o life of the questions of these recurring, of the endless trains of the faithless, of cities filled with the foolish. What good amid these, o me, o life? Answer: that you are here. That life exists, and identity. That the powerful play goes on, and you may contribute a verse. That the powerful play goes on and you may contribute a verse.

***

KEATING: Now, language was developed for one endeavor, and that is? Mr. Perry?

NEIL: Uh, to communicate.

KEATING: No! To woo women.

Ես կարող եմ անվերջ մեջբերել Քիթինգին, բայց դա բոլորվին ավելորդ է առանց Ռոբին Ուիլյամսի կրքոտ դերակատարման: Էնքան կրքոտ, որ մի խմբում 18-ամյա 10 ուսանողներից երեքը, այն հարցին, թե որ հերոսին են ավելի համակրում, պատասխանեցին Քիթինգին:-)

Մեր կրթական համակարգի բարեփոխումների ջատագովներից շատերը բողոքում են, թե մեր երեխաները քննադատական մտածողություն (critical thinking) չունեն: Քիթինգի դասարանին նայելով` չես ասի, թե էնտեղ մինչև Քիթինգը տղաները ‘մեռնում էին’ ազատ ու քննադատաբար նայելով երևույթներին: Ինչպե՞ս պետք է երեխան ազատ ու քննադատաբար մտածի, եթե դու պնդում ես և պահանջում, որ նույնը անի նաև ինքը, թե Շեքսպիրը մեծ գրող է, իսկ Կարեն Ղարսլյանը սկսնակ, մոդայիկ, սկանդալային, բայց տաղանդին սխալ ուղղություն տված, երբ թե դպրոցում, թե բուհում ուսանողների ու աշակերտների մեծամասնությունը կարդում է գրականության ներածություն ու քննադատություն և ոչ գրականություն:

Իմ խմբում ես մի լուրջ խնդիր ունեմ. 18 տարեկանում այս աղջիկների մոտ դեռևս լեզվամտածողություն չի ձևավորվել: Ոչ մի լեզվով…Հարցնում եմ, համաձա՞յն եք Քիթինգի հետ, որ կյանքում գեղեցկությունը և այլն և այլն կարևոր են, եթե այո, ինչո՞ւ, եթե ոչ, ինչո՞ւ: Բոլորը համաձայն են: Ինչո՞ւ: Որովհետև կյանքում սերը շատ կարևոր է… Ու խնդիրն էստեղ օտար լեզուն չի: Մի երկու անգամ փորձել եմ` խնդրելով իրենց միտքը շարադրել հայերեն: Չեն կարողանում…Պատճառները շատ են, չեն կարդում, չեն զրուցում /կենցաղային թեմաներից բացի/, հեռուստատեսային լեզուն բոլորովին չի նպաստում նման թեմաներով քննարկումներ ծավալելուն և այլն և այլն:

Բայց հուսահատվել էլ պետք չի, կաշխատենք, կսովորեցնենք:-)