Ամուսնության վանաձորյան տարբերակ
Ամուսնությունները կնքվում են երկնքում, իսկ ողջ “բյուրոկրատական” քաշքշուկը բարդվում է խեղճ Երկիր մոլորակի ուսերին. հիմա որտեղի՞ց սկսել` խնամախոս, նշան, հարսանիք, որը ո՞րն է, ի՞նչ համապատասխան վարքի կանոններ կան և այլն և այլն:
Երբեք չէի պատկերացնում, թե դա էդքան բարդ գործ է:-) Քանի որ գործընթացի սկզբում ենք, հերթով նկարագրեմ Հայաստանում, մասնավորապես Վանաձորում, ընդունված քայլերը: Ասում են, ամեն ինչ սկսվում է խոսք ուզելուց կամ խնամախոսից (մինչև հիմա չեմ հասկանում, դրանք տարբերվում են, թե նույն միջոցառումն են:-) Սա երկու ընտանիքների առաջին պաշտոնական հանդիպումն է: Նպատակը խոստումն է, “որ աղջիկն արդեն մերն է” (տեսնես երբևէ հնարավոր է խուսափել էս ‘օբյեկտային’ մոտեցումից:-): Ինչու է անհրաժեշտ. հնարավորություն է ընձեռում զույգերին ‘հանրամատչելի’ դարձնել իրենց հարաբերությունները բառիս բուն իմաստով, այսինքն հանրությանը հայտնի դարձնել, որ կա առնվազն փոխադարձ ‘բացառիկ’ համակրանք, որը վերջում պետք է ամրագրվի ընտանիքով: Սա նշանակում է տղամարդու ու կնոջ ազատ ելումուտ միմյանց ընտանիքներ` առանց ժամանակային սահմանափակման:-) Ակնկալվում է, որ այն մի քանի շաբաթվա ընթացքում պետք է ամփոփվի նշանով, բայց սրա մասին ավելի ուշ, երբ բավականաչափ տեղեկություններ հավաքեմ:-)
Երբեք չեմ սիրել ձևը կենցաղում ու հարաբերություններում: Միևնույն ժամանակ միշտ կարևորելով և գնահատելով այն գրականությա մեջ` փորձել եմ հասկանալ, թե ինչու է այն այդքան կարևորվում նաև մեր առօրյա կյանքում ու նկատել եմ, որ արարողություններն, որոնք ըստ էության, ինչ-որ խորհուրդ ձևի մեջ դնելու փորձեր են, ինչ-որ անբացատրելի ազդեցություն ունեն: Օրինակ` չլինելով առաքելական եկեղեցու հավատարիմ հետևորդ, երբեք չեմ կարողացել անտարբեր լինել, երբ հնչում է պատարագը:
Երբեք չէի պատկերացնում, թե դա էդքան բարդ գործ է:-) Քանի որ գործընթացի սկզբում ենք, հերթով նկարագրեմ Հայաստանում, մասնավորապես Վանաձորում, ընդունված քայլերը: Ասում են, ամեն ինչ սկսվում է խոսք ուզելուց կամ խնամախոսից (մինչև հիմա չեմ հասկանում, դրանք տարբերվում են, թե նույն միջոցառումն են:-) Սա երկու ընտանիքների առաջին պաշտոնական հանդիպումն է: Նպատակը խոստումն է, “որ աղջիկն արդեն մերն է” (տեսնես երբևէ հնարավոր է խուսափել էս ‘օբյեկտային’ մոտեցումից:-): Ինչու է անհրաժեշտ. հնարավորություն է ընձեռում զույգերին ‘հանրամատչելի’ դարձնել իրենց հարաբերությունները բառիս բուն իմաստով, այսինքն հանրությանը հայտնի դարձնել, որ կա առնվազն փոխադարձ ‘բացառիկ’ համակրանք, որը վերջում պետք է ամրագրվի ընտանիքով: Սա նշանակում է տղամարդու ու կնոջ ազատ ելումուտ միմյանց ընտանիքներ` առանց ժամանակային սահմանափակման:-) Ակնկալվում է, որ այն մի քանի շաբաթվա ընթացքում պետք է ամփոփվի նշանով, բայց սրա մասին ավելի ուշ, երբ բավականաչափ տեղեկություններ հավաքեմ:-)
Երբեք չեմ սիրել ձևը կենցաղում ու հարաբերություններում: Միևնույն ժամանակ միշտ կարևորելով և գնահատելով այն գրականությա մեջ` փորձել եմ հասկանալ, թե ինչու է այն այդքան կարևորվում նաև մեր առօրյա կյանքում ու նկատել եմ, որ արարողություններն, որոնք ըստ էության, ինչ-որ խորհուրդ ձևի մեջ դնելու փորձեր են, ինչ-որ անբացատրելի ազդեցություն ունեն: Օրինակ` չլինելով առաքելական եկեղեցու հավատարիմ հետևորդ, երբեք չեմ կարողացել անտարբեր լինել, երբ հնչում է պատարագը:
posted by christina at 12:15 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home