մեկ այլ ձմեռային դրվագ
Չգիտեմ ինչու, բայց ձյունն ինձ միշտ ստիպում է բացել հիշողությունների արկղը...
Նման ձյուն մեկ էլ 90-ականներին եկավ, երբ սովորում էինք ԵՊՀ-ում: Հիշում եմ ինչպես մի օր 92-ի դեկտեմբերի 26-ին Երևանից գնացի Վանաձոր, կամ էլ Կիրովական, (չեմ հիշում երբ փոխվեց քաղաքի անունը, թեև մինչև հիմա էլ, երբ ընկերներով կամ բարեկամներով հավաքվում ենք, բոլորս խոսում ենք Կիրովականի մասին, մեզ էլ համարում կիրովականցի:-)) Իմ ամբողջ ճանապարհորդական կենսագրության մեջ ամենատանջալի ու ուսանելի ճանապարհորդությունն էր: Նախկինում երբեք գնացքով մենակ չէի ճանապարհորդել: Երբ փոքր էի, ընտանիքով կամ էլ ընտանիքներով (մի կամ երկու մորաքույրներս Ալավերդուց, մյուսն էլ` Թիֆլիսից, գնացքով գնում էինք “ծով”, այսինքն` Ադլեր ու Սոչի: Բնականաբար, երեխաներով կռվում էինք, թե վերևի հարկում ով է քնելու ու հետո հերթ էինք սահմանում. յուրաքանչյուր զույգին մի ժամ:
Ինչևէ, այդ օրը չգիտեի նույնիսկ որտեղից են տոմս գնում: Բարեբախտաբար ճարպիկ մի երիտասարդ կար, որ իմ հոգսերի մի մասը իր վրա վերցրեց. տոմս գնեց, ինձ մի կերպ հրեց վագոնի դռներից ներս ու նստելու տեղ պահեց: Պատուհանի ապակու կեսը ջարդված էր, ու երբ ներս մտանք, ինը ժամ դրսում սառչելուց հետո, նորից ուզեցինք վերադառնալ դուրս, քանի որ ներսն անասելի ցուրտ էր: Ինչ գտանք, խցկեցինք բացակայող ապակու տեղը: Չեմ հիշում արդեն ոնց տեղ հասա, բայց հիշում եմ, որ գնացքը Երևանից դուրս եկավ երեկոյան 4-ին, իսկ ես Վանաձորի կառամատույցում մերոնց վախեցած դեմքերը տեսա արդեն առավոտյան ժամը 11-ին:
Սա էն դեպքերից մեկն էր, որը քեզ ստիպում է գնահատել մարդուն: Մեր համարում մի կին կար, որը միակն էր մեզանից, որ համեմատաբար պատրաստված էր դուրս եկել այս ճանապարհորդությանը: Մի փոքրիկ թերմոս ուներ, որից ժամը մեկ բոլորիս մի փոքրիկ բաժակով թեյ էր տալիս, “որ ցրտից չմեռնենք”, ինչպես ինքն էր ասում: Չգիտես որտեղից հետիս երիտասարդը մի բրդյա ծածկոց գտավ, որի մի ծայրը բաժին հասավ ինձ, մյուսը` այդ կնոջը… Հա, ձյունն էդպիսին է. սառն ու փափուկ:
posted by christina at 4:12 PM
1 Comments:
That reminds me my trip to Vanadzor in the winter of 92 by a train.
It was me and my two roommates. We went to the train station and snuck into the train car through the broken window. There was no space in the main area so we just sat in front of the broken window right in front of the WC.
The ride took about 14 hours, the electricity was cut off somewhere near Spitak.
But at least we got home. It was strange - although it was about 11 am, Vanadzor was dead. There were no cars in the streets, the garbage had not been collected for some time and it was eerily quiet.
Post a Comment
<< Home