Նախ պետք է խոստովանեմ, որ էսքան արագ արձագանք չէի սպասում:-) Մի ամբողջ տարի անգլերեն բլոգին հետևած լռությունից հետո (սա իմ ցանկությամբ իհարկե:-)) անսպասելի է հայտնվել ընթերցողների ուշադրության կենտրոնում:
Դե երկրորդ խոստովանանքն էլ կլինի սա. միշտ նախանձել եմ էն մարդկանց, որոնք կարողացել են արագ կողմնորոշվել և ինչ-որ վճռական կարծիք հայտնել: Այ օրինակ կարդալով Հակոբի կամ Վահանի կարծիքները` չեմ կարող չմտածել, որ եթե վաղը մեկն էլ հանկարծ որոշի ինձ հարցնել, թե ես ինչպես եմ տեսնում խնդրի լուծումը, միանգամից կխառնվեմ իրար, որովհետև անկեղծ` չգիտեմ: Գիտեմ, որ ցանկություններս հաստատ պետք է հիմնված լինել ողջամիտ դատողությունների վրա, դրա համար էլ ոչինչ չի ստացվում…
Անցյալ շաբաթ իջևանցիներն էին քննարկում խնդրի լուծման հնարավոր հինգ տարբերակ: Ընդ որում, տարբերակներն էսպես էին անվանվել. “Ղարաբաղյան հիմնախնդրի լուծման փոխզիջումնային տարբերակներ”: Քննարկման ընթացքում ես լսեցի 20 մարդու կարծիք (էսքանը միայն մեր սեղանի մոտ, իսկ սրահում կային ևս չորսը) ու մի բան ակնհայտ էր. 20-ից 20-ը պատրաստ չեն փոխզիջման: Ավելի հաճախ քննարկումը շեղվում էր դեպի տարբերակը, որը հաշվի է առնում միայն հայերի շահերը: Չէին քննարկվում նույնիսկ երաշխիքներ, որովհետև բացակայում է ամենակարևոր գործոնը. վստահությունը հանդեպ երկրորդ կողմը:
Էսօր դժվար է խոսել էս գաղափարի մասին, որովհետև դա բացակայում է ամենատարրական հաղորդակցության մեջ անգամ, հաղորդակցություն, որտեղ երկու կողմերի միջև չկա արյան հետ ներարկված թշնամանք: Երկրորդը արյուն-հող կապն է…Վերջերս մամայի հետ էինք խոսում էս մասին, ու մի հետաքրքիր բան ասաց. “Թուրքը իր վրեժը սերնդեսերունդ ա փոխանցում”: Իսկ մաման փոքր ժամանակ իրանց հետ բավականին առնչվել է:
Անցյալ տարի Թիֆլիսում համաժողով էի կազմակերպել, որ հովանավորներ էին British Council-Armenia և Project Harmony-Armenia: Բնականաբար նյութերի փաթեթի վրա կային համապատասխան լոգոները: Ադրբեջանցի մի երիտասարդ կին, երևի 23-25 տարեկան, մոտենում է ինձ ու խնդրում նյութերի փաթեթ “Folder!?” Սխալ ռեգիստրի ընտրությունը փորձում եմ վերագրել անգլերենի թերի իմացությանը: Հինգ րոպե անց վերադառնում է, շպրտում փաթեթը սեղանի մոտ, որտեղ կանգնած եմ ու ասում, “I don’t need this” Վերցնում եմ թղթապանակը և լոգոների վրայի Armenia-ն տեսնում սև գրիչով ջնջված: Անմիջապես դառնում եմ ավելի կարմիր, քան հագիս զգեստը ու նույն պահին լսում եմ Ադրբեջանի գրասենյակի տնօրենի զայրացած դիտողությունն իմ տնօրենին “Well, why you did need to stick in that name there! It’s THE British Council, right?” Երբեք աչքի չեմ ընկել խոսակցության մեջ ակտիվ դեր տանելու հատկությամբ, բայց մինչ Էրիկը կփորձեր ինչ-որ բան պատասխանել, վրա եմ բերում “Actually it’s THE British Council-Armenia that paid for your participation!”
Էդ պահին պատրաստ էի ուղղակի դուրս շպրտել էդ ինքնագոհ երիտասարդուհուն: Միգուցե էդպես էլ պետք էր անել: Լավ, մյուս անգամ, երբ սկսեմ ըմբշամարտով զբաղվել:-)
Դե երկրորդ խոստովանանքն էլ կլինի սա. միշտ նախանձել եմ էն մարդկանց, որոնք կարողացել են արագ կողմնորոշվել և ինչ-որ վճռական կարծիք հայտնել: Այ օրինակ կարդալով Հակոբի կամ Վահանի կարծիքները` չեմ կարող չմտածել, որ եթե վաղը մեկն էլ հանկարծ որոշի ինձ հարցնել, թե ես ինչպես եմ տեսնում խնդրի լուծումը, միանգամից կխառնվեմ իրար, որովհետև անկեղծ` չգիտեմ: Գիտեմ, որ ցանկություններս հաստատ պետք է հիմնված լինել ողջամիտ դատողությունների վրա, դրա համար էլ ոչինչ չի ստացվում…
Անցյալ շաբաթ իջևանցիներն էին քննարկում խնդրի լուծման հնարավոր հինգ տարբերակ: Ընդ որում, տարբերակներն էսպես էին անվանվել. “Ղարաբաղյան հիմնախնդրի լուծման փոխզիջումնային տարբերակներ”: Քննարկման ընթացքում ես լսեցի 20 մարդու կարծիք (էսքանը միայն մեր սեղանի մոտ, իսկ սրահում կային ևս չորսը) ու մի բան ակնհայտ էր. 20-ից 20-ը պատրաստ չեն փոխզիջման: Ավելի հաճախ քննարկումը շեղվում էր դեպի տարբերակը, որը հաշվի է առնում միայն հայերի շահերը: Չէին քննարկվում նույնիսկ երաշխիքներ, որովհետև բացակայում է ամենակարևոր գործոնը. վստահությունը հանդեպ երկրորդ կողմը:
Էսօր դժվար է խոսել էս գաղափարի մասին, որովհետև դա բացակայում է ամենատարրական հաղորդակցության մեջ անգամ, հաղորդակցություն, որտեղ երկու կողմերի միջև չկա արյան հետ ներարկված թշնամանք: Երկրորդը արյուն-հող կապն է…Վերջերս մամայի հետ էինք խոսում էս մասին, ու մի հետաքրքիր բան ասաց. “Թուրքը իր վրեժը սերնդեսերունդ ա փոխանցում”: Իսկ մաման փոքր ժամանակ իրանց հետ բավականին առնչվել է:
Անցյալ տարի Թիֆլիսում համաժողով էի կազմակերպել, որ հովանավորներ էին British Council-Armenia և Project Harmony-Armenia: Բնականաբար նյութերի փաթեթի վրա կային համապատասխան լոգոները: Ադրբեջանցի մի երիտասարդ կին, երևի 23-25 տարեկան, մոտենում է ինձ ու խնդրում նյութերի փաթեթ “Folder!?” Սխալ ռեգիստրի ընտրությունը փորձում եմ վերագրել անգլերենի թերի իմացությանը: Հինգ րոպե անց վերադառնում է, շպրտում փաթեթը սեղանի մոտ, որտեղ կանգնած եմ ու ասում, “I don’t need this” Վերցնում եմ թղթապանակը և լոգոների վրայի Armenia-ն տեսնում սև գրիչով ջնջված: Անմիջապես դառնում եմ ավելի կարմիր, քան հագիս զգեստը ու նույն պահին լսում եմ Ադրբեջանի գրասենյակի տնօրենի զայրացած դիտողությունն իմ տնօրենին “Well, why you did need to stick in that name there! It’s THE British Council, right?” Երբեք աչքի չեմ ընկել խոսակցության մեջ ակտիվ դեր տանելու հատկությամբ, բայց մինչ Էրիկը կփորձեր ինչ-որ բան պատասխանել, վրա եմ բերում “Actually it’s THE British Council-Armenia that paid for your participation!”
Էդ պահին պատրաստ էի ուղղակի դուրս շպրտել էդ ինքնագոհ երիտասարդուհուն: Միգուցե էդպես էլ պետք էր անել: Լավ, մյուս անգամ, երբ սկսեմ ըմբշամարտով զբաղվել:-)
posted by christina at 5:56 PM
2 Comments:
Մեկ ավելացում էլ կա. եթե ուշադրությամբ նայենք Հայաստանի Հանրապետության հարավայի սահմանագիծիը, կհասկանանք թե ինչ կարեվոր նշանակություն ունի այն մեր պետության անվտանգության համար։
Christina, qo patmuthyun@ patmeci BC-um, bavakanin uraxacan :) Irenc ashkhatanqi @ntacqum el en konfliktayin paher eghel Az. BC-i tnoreni u ashkhatakicneri het azgamijyan tshnamanqi hoghi vra. Bayc, amen depqum, azgayin patkaneliuthyunic baci mardkayin gortsonn el ka - krtuthyun, intelekt, ayl mardkayin hatkanishner ...
Post a Comment
<< Home