Լոռվա ձմեռ

Մեզ մոտ նորից ձյուն է գալիս. առատ, փափուկ, անընդմեջ : Հայաստանում հետաքրքիր բաներ ես հայտնաբերում, երբ ձյուն է գալիս: Չգիտես ինչու մարդկանց մեծ մասն էստեղ չի սիրում գլխարկ կրել. դրսում կարող է -15◦ սառնամանիք լինել ու կտեսնես ամենահրաշալի սանրվածքներով կանանց ու գլխաբաց տղամարդկանց: Բայց բավական է փոքր-ինչ ձյուն տեղա, (որը սովորաբար նշանակում է նաև ջերմաստիճանի բարձրացում), ու բոլորն սկսում են գլխարկ կրել: Երբ հարցնում եմ, թե ինչու չեն գլխարկ կրում, սովորաբար լսում եմ հետևյալը. “Դե, ինձ չի սազում”: Հետաքրքիր է. ինչո±ւ է արտաքինն էստեղ միշտ ավելի կարևորվում, քան սեփական առողջությունը կամ հարմարավետությունը:

Իսկ էսօր Վանաձորում Լոռվա ձմեռ է, իմ մանկության ամենասիրած տոներից մեկը, երբ ամբողջ քաղաքը հավաքվում է Թեժ Լեռ կոչվող փոոոոոոքր լեռան, բայց մեծ բլրի գագաթին ու տոնում ձմեռը: Դա յուրահատուկ շնորհակալություն է ձմռանը, ինչպես նաև հրաժեշտ` առանց զղջանքի: Սահնակով սահելուց, ձնագնդերով իրար արտասվելու չափ խփելուց հետո գալիս էր լավագույն պահը. երեխաներով վազում հավաքվում էինք մեքենայի շուրջ ու սպասում տաք թեյին ու խաշած կարտոֆիլին: Մինչև հիմա դրանից համեղ ոչինչ չեմ կերել: