ANB նորից Երևանում

Ուռաաա, Արտոն նորից քաղաքում Է: Հույս ունեմ անպայման լսել իրեն: Շատ ափսոսում եմ, որ Ավանգարդն ինչ-որ հերթական մոդայիկ ակումբ է դարձել, բայց ինչ արած: Միգուցե սա միայն իմ կարծիքն է, բայց Երևանում բոլոր հետաքրքիր ակումբները շատ արագ վեր են ածվում սնոբական հաստատությունների, որտեղ երաժշտություն լսում են սիգարների ու վիսկիների սիրահար տղամարդիկ ու օրինակ` D&G վերջին բուրմունքով ու սիգարետի ծխի մշուշից սիգարահար տղամարդկանց վրա տամուկ հայացքներ նետող երիտասարդ կանայք:-) Հազվադեպ կարելի է հանդիպել մարդկանց, որոնք իսկապես սիրում և հասկանում են էն երաժշտությունը, որ հնչում է: Չէ, ես հասկանում եմ, որ սա ծնունդն է միջին դասակարգի սոցիալական կյանքի, որ հատկապես ֆինանսական մեծ ներդրումներ արտացոլող ակումբները պետք է վերադարձնեն ներդրված գումարները, սակայն ինչպես միշտ հասնում ենք ծայրահեղության: Հիշում եմ, երբ անցյալ տարի Ավանգարդում Գանայից խումբ էր նվագում, երբ մտնում էինք ակումբ, դռան մոտ երիտասարդների մի խումբ կար, որ 5000 դրամ չունենալով մուտքի տոմսի արժեքը վճարելու համար, լարված, բայց ծուլորեն մի ոտքից մյուսին էր անցնում` հուսալով, թե իրենց միգուցե վերջում թողնեն ներս: Նրանց խոսակցությունից պարզ էր, որ կոնսերվատորիայի ուսանողներ են: Համերգն ավարտվեց, բայց խումբն էդպես էլ ներս չմտավ… Մինչդեռ դա էն կորիզն է, որ պետք է էսօր փորձի, տեսնի նորը, փնտրի հինը, համակցի իրենն ու ուրիշինը, որպեսզի վաղը տա ասենք Արտոյի կամ SOAD-ի նման որակ: Չէ, ինչպես Վարդան Պետրոսյանն էր ասում, մեր փողատիրոջ ձեռքը երբեք չի հասնում մեր արվեստագետին (կամ էլ նման մի բան:-) Ախր կարելի է, չէ, էդ ակումբներում գոնե մի օր տրամադրել նոր երաժիշտներին, որոնք կարող են լսել հյուրերին, միասին jam session նվագել, ինչ-որ մեծ փորձի նման մի բան կազմակերպել, կամ ուղղակի լսել հայտնի երաժիշտներին իրենց փորձերի ժամանակ: Դե ցանկության դեպքում կարելի է և համապտասխան ձևը գտնել: Չէ, Թիֆլիսի քաղաքապետի նման ամեն ինչ կտակենք քաղաքի խորհրդին… Բայց սա արդեն ուրիշ պատմություն է:-)